53 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΖΕΙ – ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!
ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ –
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΕΙΡΗΝΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
2026 – ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΟ
ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη
του 1973 αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας των
λαϊκών αγώνων στη χώρα μας. Ήταν η εξέγερση της νεολαίας, των φοιτητών, των
εργαζομένων και του λαού απέναντι στη στρατιωτική δικτατορία, στον αυταρχισμό,
στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση. Μια εξέγερση που απέδειξε ότι ακόμη και
στις πιο σκοτεινές περιόδους, η συλλογική αντίσταση μπορεί να ανοίξει δρόμους
και να εμπνεύσει τους αγώνες των επόμενων γενιών.
53 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο δεν
αποτελεί μια τυπική επέτειο μνήμης. Τα συνθήματα και τα αιτήματά του παραμένουν
ζωντανά, γιατί οι κοινωνικές συνθήκες που γέννησαν την ανάγκη για αγώνα
εξακολουθούν να υπάρχουν, με διαφορετικές μορφές. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας,
των κοινωνικών δικαιωμάτων, της αξιοπρεπούς εργασίας, των δημόσιων αγαθών και
της ειρήνης εξακολουθεί να αποτελεί καθημερινή υπόθεση των εργαζομένων και της
κοινωνίας.
53 χρόνια μετά, το «ΨΩΜΙ» εξακολουθεί να
αποτελεί ζητούμενο για τους εργαζόμενους και τον λαό.
Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στον
ιδιωτικό τομέα βιώνουν τις συνέπειες μιας πολιτικής που καθηλώνει τους μισθούς,
διαλύει την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών και μετατρέπει την καθημερινή
επιβίωση σε διαρκή αγώνα. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στην ενέργεια και στα βασικά
αγαθά, τα πανάκριβα ενοίκια και η στεγαστική κρίση εξανεμίζουν το εισόδημα πριν
ακόμη ολοκληρωθεί ο μήνας.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι εξακολουθούν
να πληρώνουν το τίμημα των μνημονιακών περικοπών και της παρατεταμένης
μισθολογικής καθήλωσης. Οι αυξήσεις που δίνονται δεν καλύπτουν τις πραγματικές
απώλειες των τελευταίων χρόνων. Η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού
παραμένει μια μεγάλη ανοιχτή πληγή. Την ίδια στιγμή, η εντατικοποίηση της
εργασίας, η υποστελέχωση των υπηρεσιών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων
και η υποχώρηση των συλλογικών δικαιωμάτων διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό
περιβάλλον για τους εργαζόμενους.
Δεν αποδεχόμαστε μια ζωή με μισθούς που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μας,
με εργασιακή ανασφάλεια και διαρκή υποχώρηση των δικαιωμάτων μας. Διεκδικούμε
ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού,
σταθερή και μόνιμη εργασία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και πραγματική
προστασία των λαϊκών εισοδημάτων.
53 χρόνια μετά, η «ΠΑΙΔΕΙΑ» και η
«ΥΓΕΙΑ» βρίσκονται στο στόχαστρο των πολιτικών της εμπορευματοποίησης και των
ιδιωτικοποιήσεων.
Η υποχρηματοδότηση, η υποστελέχωση,
η απαξίωση των δημόσιων δομών και η μετακύλιση του κόστους στους πολίτες δεν
αποτελούν τυχαίες αστοχίες. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών
που αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές ανάγκες ως δημοσιονομικό βάρος και ανοίγουν
όλο και περισσότερο τον δρόμο στην ιδιωτική επιχειρηματική δράση.
Στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας
οι ελλείψεις προσωπικού και οι εξαντλητικές συνθήκες εργασίας υπονομεύουν την
παροχή δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια η
υποχρηματοδότηση, οι ελλείψεις προσωπικού και υποδομών, οι ανισότητες και η
εμπορευματοποίηση υπονομεύουν το δικαίωμα όλων στη μόρφωση. Στις κοινωνικές
υπηρεσίες, στους δήμους και σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, οι εργαζόμενοι
καλούνται να καλύψουν με την προσωπική τους υπερπροσπάθεια τα κενά μιας
πολιτικής που αρνείται να διαθέσει τους αναγκαίους πόρους.
Υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο και
δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης και όλων
των κοινωνικών αγαθών. Απαιτούμε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, επαρκή
κρατική χρηματοδότηση, σύγχρονες και ασφαλείς υποδομές και υπηρεσίες που θα
ανταποκρίνονται στις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας. Τα δημόσια αγαθά δεν
είναι εμπόρευμα και δεν μπορούν να αποτελούν πεδίο κερδοφορίας για
επιχειρηματικούς ομίλους.
53 χρόνια μετά, η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
δοκιμάζεται από τον αυταρχισμό, την καταστολή και την επίθεση στα δημοκρατικά
και συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Η προσπάθεια περιορισμού της
συνδικαλιστικής δράσης, η υπονόμευση της συλλογικής οργάνωσης, οι διώξεις και
οι πειθαρχικές απειλές σε εργαζόμενους που αγωνίζονται, η στοχοποίηση όσων
αντιστέκονται και η αντιμετώπιση των κοινωνικών κινητοποιήσεων ως προβλήματος
δημόσιας τάξης αποκαλύπτουν μια βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη για την
κοινωνική διαμαρτυρία.
Η επίθεση στα συνδικαλιστικά
δικαιώματα δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που διώκονται.
Αφορά το δικαίωμα όλων μας να οργανωνόμαστε, να διεκδικούμε, να απεργούμε, να
διαδηλώνουμε και να αντιστεκόμαστε στις πολιτικές που υποβαθμίζουν τη ζωή μας.
Δεν δεχόμαστε την ποινικοποίηση της
συνδικαλιστικής δράσης ούτε την προσπάθεια επιβολής σιωπής στους χώρους
εργασίας. Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην εκλογική διαδικασία. Κρίνεται
καθημερινά στους χώρους δουλειάς, στη δυνατότητα των εργαζομένων να
υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, να συμμετέχουν συλλογικά και να αμφισβητούν
τις κυβερνητικές επιλογές.
53 χρόνια μετά, το μήνυμα του
Πολυτεχνείου είναι και μήνυμα αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.
Ζούμε σε μια περίοδο που οι
πολεμικές συγκρούσεις, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και η στρατιωτικοποίηση
εντείνονται. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Παλαιστίνη, οι λαοί
πληρώνουν με το αίμα τους τους ανταγωνισμούς των ισχυρών. Χιλιάδες νεκροί,
ξεριζωμένοι άνθρωποι, καταστροφή υποδομών και ολόκληρες κοινωνίες που
οδηγούνται στην εξαθλίωση.
Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις
διοχετεύουν τεράστιους πόρους σε εξοπλισμούς και πολεμικούς σχεδιασμούς, ενώ
επικαλούνται τη δημοσιονομική στενότητα όταν πρόκειται για μισθούς, συντάξεις,
σχολεία, νοσοκομεία και κοινωνικές ανάγκες.
Η χώρα μας εμπλέκεται όλο και
βαθύτερα στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς,
μετατρέποντας την επικράτεια και τις υποδομές της σε κρίσιμα σημεία αυτών των
σχεδιασμών. Δεν αποδεχόμαστε να γίνονται οι εργαζόμενοι και οι λαοί θυσία για
τα συμφέροντα των οικονομικών και γεωπολιτικών κέντρων εξουσίας.
Αγωνιζόμαστε για την απεμπλοκή της
χώρας από τους πολεμικούς σχεδιασμούς, για να κλείσουν οι βάσεις που
χρησιμοποιούνται για πολεμικές επιχειρήσεις, για την ειρήνη, τη φιλία και την
αλληλεγγύη των λαών. Στεκόμαστε στο πλευρό των λαών που αγωνίζονται για το
δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.
53 χρόνια μετά, ο αγώνας για κοινωνική
δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτός.
Από την Ελλάδα μέχρι τις χώρες της
Ευρώπης, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα συνδικάτα αντιστέκονται στις
πολιτικές λιτότητας, στην ακρίβεια, στις ιδιωτικοποιήσεις και στην αποδόμηση
των κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι απεργίες και οι μαζικές κινητοποιήσεις
αποδεικνύουν ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε συλλογική
διεκδίκηση και αγώνα.
Η άνοδος της ακροδεξιάς, του
ρατσισμού, του εθνικισμού και των αυταρχικών αντιλήψεων δεν αντιμετωπίζεται με
την ανοχή ή τη σιωπή. Αντιμετωπίζεται με την αλληλεγγύη, τη συλλογική οργάνωση,
την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και τους κοινούς αγώνες των
εργαζομένων και της νεολαίας.
Η επανεμφάνιση φασιστικών ομάδων
μόνο τυχαία δεν είναι σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής. Το
εθνικιστικό, ρατσιστικό τους δηλητήριο είναι απαραίτητο για να στήνονται
κάλπικα διλήμματα και να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από
τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Το εργατικό κίνημα όμως έχει και τη
δύναμη και την πείρα με την οργανωμένη πάλη του να τσακίσει τις ναζιστικές
φασιστικές ομάδες, δυναμώνοντας τη δράση του ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα
που γεννά και θρέφει το ναζισμό.
Γιατί η κοινωνική δικαιοσύνη, η
ισότητα, η ελευθερία και η ειρήνη δεν μπορούν να υπάρξουν σε μια κοινωνία όπου
οι ανάγκες των πολλών υποτάσσονται στα συμφέροντα των λίγων.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ
ΣΗΜΕΡΑ!
Η καλύτερη τιμή στους αγωνιστές και
τις αγωνίστριες του Νοέμβρη του 1973 δεν είναι οι επετειακοί λόγοι και οι
τυπικές εκδηλώσεις μνήμης. Είναι η συνέχιση των αγώνων τους. Είναι η υπεράσπιση
των δικαιωμάτων μας, η συλλογική διεκδίκηση, η αντίσταση στις πολιτικές που
γεννούν φτώχεια, ανισότητες και κοινωνικό αποκλεισμό.
Είναι ο αγώνας για μισθούς που να
καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας, για μόνιμη και σταθερή εργασία, για
δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, για ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες, για
δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους και
εκμετάλλευση.
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε
εκείνους που επιχειρούν να το αποκόψουν από το κοινωνικό και πολιτικό
περιεχόμενο της εξέγερσης. Δεν χωράει σε μια επετειακή τελετή, ούτε μπορεί να
μετατραπεί σε ένα ακίνδυνο σύμβολο χωρίς περιεχόμενο και χωρίς αναφορά στους
αγώνες του σήμερα.
Το μήνυμα του Νοέμβρη παραμένει
ζωντανό όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με την αδικία, που δεν
αποδέχονται τη μοίρα που τους επιφυλάσσουν και που διεκδικούν μια διαφορετική
κοινωνία.
Οι εργαζόμενοι έχουμε τη δύναμη να
αλλάξουμε τα πράγματα. Με τα σωματεία μας, με την οργάνωση στους χώρους
δουλειάς, με την αλληλεγγύη και τους συλλογικούς αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε
τους συσχετισμούς, να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας και να διεκδικήσουμε
όσα μας ανήκουν.
Η ιστορία του Πολυτεχνείου μάς θυμίζει
ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Τα δικαιώματα κατακτώνται με αγώνες!
Η Εκτελεστική Γραμματεία του
Νομαρχιακού Τμήματος Κέρκυρας της ΑΔΕΔΥ καλεί όλους τους εργαζόμενους και τις
εργαζόμενες στο Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τη
νεολαία, τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, τους συνταξιούχους και όλους τους
ανθρώπους που δεν συμβιβάζονται με τη σημερινή πραγματικότητα να συμμετάσχουν
μαζικά στην πορεία για την 53η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
2026 – ΣΤΙΣ 18:00
ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ.
Στη συνέχεια πορεία προς το Εργατικό Κέντρο και κοινή συμπόρευση – πορεία με
τους συναδέλφους του εργατικού κέντρου.
ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ!
ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ –
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΕΙΡΗΝΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ
ΜΙΣΘΟΥΣ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ – ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ
ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!
Για την Εκτελεστική Γραμματεία του Ν.Τ. Κέρκυρας της ΑΔΕΔΥ
Η πρόεδρος Ο γραμματέας
Ασπιώτη Ειρήνη Κουρσάρης
Αντώνης