ΔΟΕ: Ανακοίνωση για τον ξυλοδαρμό της εκπαιδευτικού στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων

 

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. καταδικάζει απερίφραστα τον ξυλοδαρμό της νηπιαγωγού στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων και εύχεται περαστικά και γρήγορη ανάρρωση στη συνάδελφο. Η σωματική βία, οι απειλές και η αυτοδικία σε βάρος εκπαιδευτικών είναι απολύτως απαράδεκτες. Κανένα περιστατικό και καμία διαφωνία δεν μπορούν να δικαιολογήσουν μια τέτοια επίθεση, που πλήττει την ασφάλεια των εργαζομένων και τραυματίζει ολόκληρη τη σχολική κοινότητα.

Οι εικόνες από τη συμπεριφορά της εκπαιδευτικού απέναντι στα παιδιά, που δείχνουν υπέρβαση των ορίων που θέτει το παιδαγωγικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων, καθώς και οι προσβλητικές εκφράσεις προς μαθητές, μας προβληματίζουν και δημιουργούν ερωτήματα. Χρειάζεται να διερευνηθεί η συγκεκριμένη συμπεριφορά και, κυρίως, να φωτιστεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώθηκε. Ο σεβασμός στην προσωπικότητα του παιδιού, η φροντίδα και η συναισθηματική του ασφάλεια αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αρχές της εκπαιδευτικής πράξης. Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται να στηρίζεται ολόπλευρα, ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει ένα τέτοιο πλαίσιο.

Η αποσπασματική αποτύπωσή του περιστατικού μέσα από δύο βίντεο που διακινούνται δεν μπορεί να γίνεται αφορμή για απαράδεκτη αξιοποίηση. Η απαραίτητη διερεύνηση τέτοιων συμπεριφορών δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τη βία και την αυτοδικία. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να γίνεται πεδίο άσκησης κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού από ΜΜΕ και ιδιαίτερα από γνωστούς και μη εξαιρετέους τηλεμαϊντανούς φασίζουσας νοοτροπίας, των οποίων τα λεγόμενα αποτελούν προτροπή σε ωμή βία και αυτοδικία και απαιτούν την παρέμβαση εισαγγελέα, στον οποίο το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. θα καταθέσει αναφορά.

Απαιτούμε την πλήρη και αντικειμενική διερεύνηση όλων των πλευρών του περιστατικού, με σεβασμό στα δικαιώματα όλων των εμπλεκομένων και, κυρίως, των μαθητών/τριών.

Το Υπουργείο Παιδείας και η Διοίκηση της Εκπαίδευσης οφείλουν να διασφαλίσουν την ασφαλή λειτουργία του σχολείου και να παρέχουν ουσιαστική στήριξη στα παιδιά, στις οικογένειες και στους εκπαιδευτικούς. Χρειάζεται άμεση παρουσία των αναγκαίων υποστηρικτικών υπηρεσιών, ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, για την αντιμετώπιση των συνεπειών του περιστατικού και την αποκατάσταση κλίματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Οργή προκαλεί η χρόνια εγκατάλειψη των συναδέλφων που εργάζονται σε απαιτητικές συνθήκες και περιοχές, χωρίς τη λήψη ειδικών παιδαγωγικών μέτρων, τη στελέχωση με μόνιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό και τη διαρκή υποστήριξη από τους αρμόδιους φορείς για ζητήματα που άπτονται της παιδαγωγικής επιστήμης. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι επιθέσεις σε συναδέλφους/-ισσες μέσα στο χώρο του σχολείου. Η πολιτεία οφείλει να πάψει να κρύβεται και να αναλάβει τις ευθύνες θωράκισης των εκπαιδευτικών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως διεκδικεί εδώ και χρόνια η Δ.Ο.Ε..

Αγωνιζόμαστε απέναντι στις πολιτικές που απαξιώνουν καθημερινά το σχολείο και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και στρώνουν το έδαφος για τέτοια θλιβερά περιστατικά.

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα κάθε εκπαιδευτικού να εργάζεται με ασφάλεια και αξιοπρέπεια και κάθε παιδιού να μορφώνεται σε ένα σχολείο χωρίς απαξίωση, φόβο και προσβολές.

Ολομέλεια Πρόεδρων της ΔΟΕ 26/9/2026

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

έρχομαι από την Κέρκυρα και θέλω να μεταφέρω εδώ όχι μια γενική εικόνα, αλλά αυτό που πραγματικά ζούμε στα σχολεία μας.

Και να το πούμε από την αρχή, όσο πιο καθαρά γίνεται:,Αυτό που ζούμε στα σχολεία δεν είναι «δυσκολίες της έναρξης», όπως λέει η Ζαχαράκη. Είναι πολιτική επιλογή. Είναι η κανονικότητα που θέλουν να μας επιβάλουν.

Στην Κέρκυρα ξεκινήσαμε τη χρονιά με τεράστια κενά. 190 κενά σε εκπαιδευτικούς, σε ειδικότητες, στην Παράλληλη Στήριξη, στην Ειδική Αγωγή.  Τα πραγματικά κενά δεν δημοσιοποιούνται όλα, οι τοποθετήσεις δημιουργούν αδικίες,  εκπαιδευτικοί γίνονται "λάστιχο" και μετακινούνται από σχολείο σε σχολείο, αναπληρωτές περιμένουν την επόμενη φάση, παιδιά δεν παίρνουν τη στήριξη που δικαιούνται. Σχολεία χωρίς χρήματα με την κατάργηση των σχολικών επιτροπών.

Και δίπλα σε όλα αυτά έχουμε έξι κενά σχολικών νοσηλευτών. Στο 5ο Δημοτικό, ένα παιδί που χρειάζεται νοσηλευτική υποστήριξη βρέθηκε χωρίς νοσηλευτή. Οι γονείς αναγκάστηκαν να κινητοποιηθούν. Και αντί η πολιτεία να προσλάβει το απαραίτητο προσωπικό, φτάσαμε στο σημείο να συζητιέται ακόμη και η αλλαγή σχολείου του παιδιού. Ε, λοιπόν, όχι! Δεν γίνεται να τους αφήνουμε να προτείνουν την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος στα παιδιά επειδή το κράτος δεν κάνει τις προσλήψεις που χρειάζονται. Δεν είναι αντιπαιδαγωγικό μόνο, είναι απάνθρωπο.

Το ίδιο έργο στις σχολικές μεταφορές. Κάθε Σεπτέμβρη τα ίδια. Δρομολόγια που δεν εκτελούνται, παιδιά που δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο τους, οικογένειες που πληρώνουν από την τσέπη τους.

Και κάποιοι μας λένε ότι αυτά είναι «τεχνικά προβλήματα». Δεν είναι τεχνικά προβλήματα. Είναι ταξική πολιτική. Γιατί όταν ένα παιδί δεν μπορεί να μετακινηθεί προς το σχολείο του, το δημόσιο σχολείο παύει να είναι πραγματικά δημόσιο και δωρεάν.

Και μετά έχουμε τη σχολική στέγη:

Στα Κανάλια, 80 παιδιά ξεκίνησαν τη χρονιά με το πρόβλημα της στέγασης του Νηπιαγωγείου να παραμένει στην ουσία άλυτο, καθώς το μίσθωμα από 325 ευρώ έφτασε στα 1600.

Το 13ο Δημοτικό παραμένει χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς αντιμετωπίζεται η σχολική στέγη όταν κυριαρχεί η λογική του κόστους: αντί για δημόσιες υποδομές και σχεδιασμό, συζητήθηκαν λύσεις που οδηγούν ακόμη και σε διάλυση του σχολείου με διαμοιρασμό στα όμορα και φυσικά ήδη κορεσμένα σχολεία. Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί για να μετακινούνται από σχολείο σε σχολείο επειδή η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έλυσαν ένα πρόβλημα δεκαετιών. Και εκεί είχαμε τελικά την εκρηκτική αύξηση του μισθώματος στα 5.000 ευρώ.

 

Και μέσα σε όλα αυτά, τρεις μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, το Υπουργείο επιχείρησε να παρέμβει ακόμη και στον τρόπο λειτουργίας των Νηπιαγωγείων. Στην Κέρκυρα οι νηπιαγωγοί αντέδρασαν. Ο Σύλλογος μπήκε μπροστά. Κάναμε στάση εργασίας, παράσταση στη Διεύθυνση, κινητοποιηθήκαμε. Και τελικά αποδείχθηκε κάτι πολύ σημαντικό:

Όταν υπάρχει αντίδραση, όταν υπάρχει συλλογικότητα, όταν υπάρχει σωματείο που οργανώνει τον αγώνα, μπορούν να μπαίνουν εμπόδια στην κυβερνητική αυθαιρεσία.

Αυτό πρέπει να κρατήσουμε.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο τι κάνει η κυβέρνηση.

Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς απέναντι σε αυτά. Και εδώ θέλω να είμαι ιδιαίτερα σαφής.

Έχουμε μια κυβέρνηση που προχωρά με αξιολόγηση, πειθαρχικές διώξεις, υποβάθμιση του Συλλόγου Διδασκόντων, ελαστική εργασία, αναπληρωτές χωρίς ίσα δικαιώματα, μεγάλα τμήματα, υποστελεχωμένη Ειδική Αγωγή, σχολεία χωρίς υποδομές, μισθούς που δεν φτάνουν.

Και η απάντηση του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να εξαντλείται σε ανακοινώσεις και επιστολές.

Δεν μπορεί κάθε φορά που υπάρχει ένα πρόβλημα να γράφουμε μια ανακοίνωση, να κάνουμε μια παράσταση, να ζητάμε μια συνάντηση, να γίνονται παιχνίδια για την ημερομηνία πραγματοποίησης μιας απεργίας και μετά να περιμένουμε.

Η κυβέρνηση δεν φοβάται τις ανακοινώσεις μας. Αυτό που φοβάται είναι ένα σχολείο κλειστό από απεργία. Φοβάται τους εκπαιδευτικούς στους δρόμους. Φοβάται τις μαζικές συνελεύσεις. Φοβάται τη σύνδεση του εκπαιδευτικού κινήματος με τους γονείς, τους μαθητές, τους εργαζόμενους.

Και γι' αυτό θεωρώ ότι πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά και για τις ευθύνες των παρατάξεων.

Δεν γίνεται να περιγράφουμε κάθε μέρα μια καταστροφή και ταυτόχρονα να μη θέλουμε να οργανώσουμε τον αγώνα που μπορεί να τη σταματήσει.

Δεν γίνεται η διοίκηση να λέει στον συνάδελφο «μπες στην αξιολόγηση», «θα γλιτώσεις το πειθαρχικό», «κάλυψε τα κενά», «κάνε μάθημα σε 25 παιδιά», «στήριξε το παιδί χωρίς Παράλληλη Στήριξη», «βγάλε τη χρονιά με μισθό που δεν φτάνει» και την ίδια στιγμή η συνδικαλιστική ηγεσία να του λέει:

«Κάνε λίγο υπομονή. Θα δούμε. Θα συνεδριάσουμε. Περίμενε. Μην πας εκδρομή. Οι άλλοι φταίνε. Μας βάζουν τρικλοποδιές. Εμείς τα λέγαμε. Θα έρθουμε εμείς στα πράγματα». Και άλλα τέτοια αστεία και ειρωνείες για τις εκλογές των αιρετών.

Όχι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι.

Δεν είναι αυτή απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε.

Και το λέμε καθαρά:

Δεν θέλουμε έναν κλάδο που απλώς καταγράφει τις ήττες του. Θέλουμε έναν κλάδο που οργανώνει την αντίστασή του.

Θέλουμε Γενικές Συνελεύσεις. Θέλουμε περιοδείες στα σχολεία. Θέλουμε ενημέρωση των γονιών. Θέλουμε συντονισμό με τις Ενώσεις Γονέων και τα άλλα εκπαιδευτικά σωματεία. Θέλουμε συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια. Και, πάνω απ' όλα, θέλουμε απεργιακό σχέδιο με διάρκεια και κλιμάκωση.

Γιατί αν η ΔΟΕ δεν αποφασίσει τώρα συγκεκριμένα βήματα, πότε θα τα αποφασίσει;

Όταν θα βλέπουμε τις επόμενες φάσεις προσλήψεων αναπληρωτών να μην καλύπτουν τα κενά;

Όταν θα έχουμε νέα προβλήματα με τη σχολική στέγη και θα μετράμε ανθρώπινες απώλειες;

Όταν δεν θα έχει μείνει κανείς σε κάποιες περιοχές να ορθώνει το ανάστημά του;

Τότε θα είναι αργά και η ακροδεξιά καραδοκεί!

Ο αγώνας πρέπει να γίνει τώρα.

Και πρέπει να γίνει με τρόπο που να δίνει στον εκπαιδευτικό την αίσθηση ότι δεν είναι μόνος του.

Αυτό προσπαθούμε εδώ και χρόνια να κάνουμε στην Κέρκυρα σχεδόν όλοι μαζί!

Το κάναμε για τους νηπιαγωγούς. Το κάναμε για τους σχολικούς νοσηλευτές. Το κάναμε για τις σχολικές μεταφορές. Το κάναμε για τη σχολική στέγη. Το κάναμε για τα κενά. Το κάναμε για το δημόσιο σχολείο.

Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Γιατί εμείς δεν θεωρούμε το σωματείο μηχανισμό έκδοσης ανακοινώσεων. Το σωματείο είναι εργαλείο αγώνα! Και αυτό θέλουμε να είναι και η ΔΟΕ. Όχι μηχανισμός διαχείρισης της αγανάκτησης του κλάδου. Όχι διαχειριστής της ήττας. Αλλά οργάνωση που θα δώσει πραγματική προοπτική αγώνα στους εκπαιδευτικούς.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,η κατάσταση είναι δύσκολη. Αλλά δεν είναι μονόδρομος.

Το έχουμε αποδείξει αρκετές φορές ως κλάδος.

Όταν οι εκπαιδευτικοί κινητοποιούνται, όταν οι γονείς μπαίνουν στον αγώνα, όταν το σωματείο βρίσκεται μπροστά, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Και κυρίως:

Να αποφασίσουμε σήμερα ότι θα οργανώσουμε τον αγώνα.

Όχι αύριο. Όχι όταν «ωριμάσουν οι συνθήκες».

Τώρα. Με απεργίες. Με συνελεύσεις. Με διαδηλώσεις. Με συντονισμό. Με διάρκεια.

Γιατί απέναντι σε μια πολιτική που επιτίθεται οργανωμένα, που προετοιμάζει και συμμετέχει σε πολέμους, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική. Πρέπει να είναι οργανωμένη, συλλογική και μαχητική! Όπως το καλοκαίρι με τις μεγάλες νίκες του εκπαιδευτικού κινήματος!

Να οργανώσουμε την αντίσταση. Να βγούμε στους δρόμους. Να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.

Γιατί το δημόσιο σχολείο δεν θα σωθεί με ευχολόγια.

Θα το υπερασπιστούμε εμείς.

Με τη συλλογική μας δύναμη.

Με την απεργία μας. Με τον αγώνα μας!